Տա­րօ­րի­նակ ժո­ղո­վուրդ ենք հա­յերս: Նս­տել՝ ի­րար ան­պատ­վե­լով պե­ղում ենք Ա­մուլ­սա­րի տան­ջա­հար խն­դի­րը, կա­տա­րյալ մո­ռա­ցու­թյան մատ­նե­լով այն մո­լո­րա­կա­ցունց նո­րու­թյու­նը, որ հա­մաշ­խար­հա­յին բնա­պահ­պա­նա­կան շարժ­ման մեջ հառ­նել է մի նոր աստղ, ո­րի ցա­սում­նա­լից ըն­դվ­զու­մը ուղղ­ված է ոչ թե հօ­գուտ ինչ-որ տե­ղա­յին (ա­սենք, հայ­կա­կան) ան­հար­թու­թյան, այլ ի բա­րօ­րու­թյուն հա­մայն Երկ­րագն­դի բնա­պա­հա­պա­նա­կան ա­նա­ղար­տու­թյան, ընդ­դեմ նրա բնակ­լի­մա­յա­կան կոր­ծա­նա­րար փո­փո­խու­թյուն­նե­րի (տա­քաց­ման)՝ որ­պես ար­դյունք մարդ­կա­յին ա­պաշ­նորհ գոր­ծու­նեու­թյան: Ո՜նց ենք գա­վա­ռամ­տո­րեն բաց թող­նում հան­րահռ­չակ օ­տա­րին օգ­տա­գոր­ծե­լու գայ­թակ­ղիչ պա­տե­հու­թյու­նը:

Ա­մե­րի­կա­ցի ռե­ժի­սոր, ար­մատ­նե­րով հայ Դեյ­վիդ Մը­քեն­զին Երևա­նում ու­նե­ցած իր հե­ռուս­տա­հար­ցազ­րույ­ցում կրկ­նեց այն «հան­րա­հայտ» տե­սա­կե­տը, թե հա­յե­րի ու հրեա­նե­րի միջև ընդ­հան­րու­թյուն­ներ շատ կան: Այս մտայ­նու­թյունն առ­հա­սա­րակ շատ տա­րած­ված է Հա­յաս­տա­նում:

Դար­ձյալ ստիպ­ված ենք խո­սե­լու այն մա­սին, թե 2018 թվա­կանն ինչ­քան պա­ռակ­տեց հայ հան­րու­թյա­նը։ Հի­մա «հե­ղա­փո­խա­կան կա­ռա­վա­րու­թյու­նը» շտա­պել է երկ­րի քա­ղա­քա­ցի­նե­րին շշ­մեց­նել կեղծ տվյալ­նե­րով, թե իբր Հա­յաս­տա­նում ա­մեն ինչ «ա­ճում է»։

Շա­րու­նա­կում ենք ու­սում­նա­սի­րել 2019 թ. օ­գոս­տո­սը Հա­յաս­տա­նում։ Ա­հա մեզ զար­մաց­րին. տե­սեք, թե ինչ լավ է աշ­խա­տում Հա­յաս­տա­նի ԱԱԾ-ն։ Հնդ­կաս­տա­նի եր­կու քա­ղա­քա­ցու են բռ­նել, ո­րոնք ի­րենց հայ­րե­նի­քում մե­ղադր­վում են զանգ­վա­ծա­յին սպա­նու­թյուն­նե­րի, ա­հա­բեկ­չա­կան գոր­ծո­ղու­թյուն­նե­րի մաս­նակ­ցե­լու և այլ հան­ցա­գոր­ծու­թյուն­նե­րի հա­մար։

2019 թ. հուլիսի վերջին Հայաստանը խղճուկ տպավորություն է թողնում. ասենք թեկուզ այն, որ ուժեղ շոգի պայմաններում կառավարությունն իր անգործությամբ վտանգավոր վարակիչ հիվանդությունների օջախներ է ստեղծում։

«Ափսոս չէ՞ր՝ ոչ դրամատուրգ կար, ո՛չ ռեժիսոր կար, ո՛չ դերասան կար…, մենք էինք, ժողովրդո՛վ: Մենք էինք հնարում պիեսը, մի բան, որ թատերական ինստիտուտը չունի այդպիսի առարկա: Ա՜յ քեզ բան, չունի իմպրովիզացիա, որով ապրում է հանդիսատեսը, որով ապրում է դերասանը, որով ապրում է ռեժիսորը: Վեց տարի ես ապրում էի դրանով, մենք երգեինք պիտի, մենք պիտի պարեինք, թե չէ Սվասյանը կծեծեր մեզ»:

Ամռան այրող շոգին, ասես հնօրյա մի ծեսի խորհրդով՝ Երևանի հրապարակի քարե ծաղկեպսակի թերթեր հիշեցնող ցայտաղբյուրներից կում-կում սառնորակ ջուր եմ ըմպում ու, հեռու վանելով աշխարհը պարուրած տագնապները, խաղաղ, հանդիսաքայլ բարձրանում հարազատ Աբովյան փողոցով:

Օրեր առաջ, ի պատասխան ՀՅԴ անդամ Գեղամ Մանուկյանի դիմումի, որով նա օրինապահ մարմիններից պահանջել էր քրեական գործ հարուցել Ազատության հրապարակում Հրանտ Մարգարյանի ու նրա երեխաների վրա խուլիգանական հարձակում գործած անձանց դեմ, ՀՀ ոստիկանությունը պատասխանել էր, որ Գեղամ Մանուկյանի պնդումն անհիմն է, և չի եղել հարձակում, չի եղել խուլիգանություն, պարզապես մարդիկ «բարձրաձայն արտահայտել են իրենց բողոքը»:

Բնական է այն զայրույթի ու զզվանքի ալիքը, որ Հայաստանում առաջ բերեց գենդեր Վաղարշակ-Լիլիթ Հովհաննիսյանի աննախադեպ ելույթը հայոց խորհրդարանում:

Խորհրդային Միության փլուզմանը զուգընթաց, հետխորհրդային երկրներում իրենց «տեսակի ու նախասիրությունների» մասին բարձրաձայնեցին մի շարք տարօրինակ խմբեր: Անցած երեք տասնամյակների ընթացքում դրանցից միայն երկուսին հաջողվեց լիովին արմատավորվել մեր երկրում՝ աղանդավորներին ու սեռախեղներին: Հենց վերջիններիս մասին էլ ցանկանում եմ խոսել: